di la vie di
bir adama bu yaşta bu kadar ara yeter. koy şu ikinciyi de filme kaldığımız yerden devam edelim.
nida
haylaza da bak. beşinde gıcık olduğu doktorunun parmağını kıtladı, ilk bisikleti yüzünden onikisinde bacakları hep yara bere. yirmialtısında kuşlar aldı götürdü apansız. o küçük kız binlerce şimdi, ve meydanda binlerce terkedilmiş bisiklet.
fatigue
küçük pantolum aşağılarda öylece yakalanınca kıyametleri kopardım tabii. ne diye odama giriyorsun, ne diye dikizliyorsun. bir de sorgulara tutmuşsun utanmadan. şansıma dilimi bilmeyen insanlar düştü. bunu mu anlatayım. her soruya kafamı sallayıp sallayıp durduğumu mu. bu yorgunluk türkülerinden bıkmadın mı. yok tuana yok, matem müjdeleyen kanlı baykuşların ocağına incir dikmeler filan yok bu kentte. salgın başladı başlayacak duymadın mı. cüzzamlıyı iyileştirecek peygamber filan bekleme. hem sen ne anasının gözüsün bilirim, zaten beklemezsin. hadi yakaladın beni böyle, gavurun polisine mi şikayet edeceksin. dememiş miydim sana. dememiştim. çıkıp gidersin diye ödüm kopuyordu herhalde, ondan olacak. artık korkacak birşey de kalmadığına göre. evet feodal tüfeğimle alıp tek atışta kanatırım seni. kafanın üstüne elma filan da gerekmez öyle. çık tuana çık bu odadan. seni bekleyen birileri var. camdan görüyorum işte, hacın motoruyla çaresiz duruyor. el sallama, gerekmez. motor kullanamıyorum zaten. adamın asabını bozma.
şeyler ve laleler
reklamlarda muz kokulu çoraplar, şeytan taşlamaları hac ziyaretlerinde ya da amsterdamda keklenmiş orjilerde kafaları bulmak, sırr-i hakikat aşkına her biri ne büyük aptallık. bunun farkında bile olmadan yaşamaksa akla zarar bir postmodern hadise. bir kere gülümsemekle sırıtmak arasında aşılamayacak koskoca bir fark var. birinde renk açmış çiçek bahçende beklersin yolcunu sabırsızca, diğerinde cesedin kendine tezat beyhude bir reaksiyon gerçekler çürümeye yüz tutmuş korteksaltı hücrelerinde.
gerekirse
herşeysizliğin derdini çekerim ben. hiçbirşeylerin şikayetlerini katiyen etmeden. hem öyle hiçkimseciklere de kızmadan, köpürmeden. en efendi, en sessiz çocuk da olurum nihayetinde. başımı sol omzuma doğru eğip yılmaz güney bakışı atarım. ağzımda ortası delik naneli bir halka şeker erirken, okul koridorlarında kıvırta kıvırta yürüyen kızların kurdelalı saçlarını çekip de fıyarım. tacizci de olurum, hımbılın teki de. seç, beğen de al birini işte.
isterik
ağlamaklı sesiyle şikayetleri sulusepken gibi üstünüze yağdırmaya başladığında kendisinin yıllar önce ümraniyeden değil de bakırköyden çıkmış olduğunu sanırdınız. halbuki o karabahtınıza düşen kronik bir piyangoydu sadece, her aldığınızda kaybettiğiniz.
cemâl
şimdiki. yüzler. ölü. kıvrımsız. aç gözlü. soluk makyajlı. simetrik, satılık ve sessiz.
yüzünü hatırladığımdaysa oniki numaralı imam nihayet gezegenimizde ete kemiğe bürünecek, üstüne üstlük isa babasıyla barışıp kucaklaşacak gibi bir his var içimde. nefesimi tuttum, bekliyorum bakalım.
yüzünü hatırladığımdaysa oniki numaralı imam nihayet gezegenimizde ete kemiğe bürünecek, üstüne üstlük isa babasıyla barışıp kucaklaşacak gibi bir his var içimde. nefesimi tuttum, bekliyorum bakalım.
pamuk şeker
çarçamur üstüm başım, bırak böyle kalayım. tüm iyelik ekleri ve şahıs zamirleri kalkmışsa tedavülden, sen diye bir şey zaten hiç olmamıştır, ben diye bir şeyin hiç olmadığı gibi. böyle vakitler yaşanmayan geçmişe ve yaşanamayacak geleceğe bol analı avratlı küfür düzülür. öyle ki diyalektik dediğin sapkın bir akıl yürütme, diyalog sağır duvarlara yönlenmiş zavallı bir haykırış, diyabetikse üç kilo baklavaya aldanmak karşılığında verilmiş adil bir sürgün cezasıdır. sevgilinin kestiği parmak acımaz hem.
jägermeister
eğer akmayan gözyaşlarımla yanıyorsam. eğer sana iletecek sözcüğüm kalmadıysa. bilesin, senin gölgenin düştüğü bir alman liköründe yüzüyorumdur. boğulana dek.
Bu blogun yeniden sonu geliyor. Geriye dönüp baktım şimdi, en eski blog postum 2007 Mart başları görünüyor. Muhasebecilik yapalım: Aradan iki yıldan fazla zaman geçmiş, dört beş kez silip yeniden yaratmışım, isimleri ve adresleri değiştirmişim, burdan gelen geçenle, birçok insanla öyle böyle tanışmışım, sevmişim, kızmışım, didişmişim, tartışmışım. Demek ki dünyamda öyle böyle yer edinmiş bir iş haline gelmiş blogculuk. Ama memnuniyetsizlik peşimi bırakmamış galiba ki, kullanıcı ismimi bile dört kez değiştirmişim!
Bol çelişkili yaşamda olanları ister istemez buralara yansıtmanın sonucu olmuş bu, sanırım...
Şimdi en başa dönünce şu zaman yazdıklarımla karşılaştırınca çok daha iyi şeyler yazdığımı görüyorum geçmişte; daha akıcı, daha cesur, daha yürekten mi dersiniz artık, bilmem ama daha iyi gibi en azından. İşte bir yerden sonra aksamaya başlamışım, dil'im dönmemeye başlamış, ve yazdıklarım kişisel çalkantılarımla, huysuzluklarımla da çarpışmaya başlamış. Halbuki kişisellik ancak zamana yayıldıktan sonra bir ayar tutturarak yazıya dökülmeli gibi uyuz bir ahlakım var sanırım benim. Bu kuralımı bozunca uzun vadede hoşlaşmıyorum kendimden.
Yanlış anlaşılmasın, elbet acaip bir şeyler döktürmek gibi bir niyetim olmadı, belli olduğu üzere yazdıklarım da aman aman olsun diye çırpınmıyorum zaten. Uzun bir süredir spontane, o an ne dökülmüşse aklımdan, bunları olduğu gibi aktarıyordum, sayıklıyordum. (Tabii aktarır aktarmaz hızlı bir düzenlemeden geçirmeye çalışarak...) Velhasıl kendi halimce karalamak amacından başka çok şey de gütmedi bu blogların her biri ama sonunda karaladıklarımı en başta benim sevmem, gerçekten sevmem gerekiyor. Bu sevgiye değer kılmak için de bir tür enerji gerekiyor.
Kibir diyeceksiniz belki içinizden ama o değil... Garip bir anksiyeteyle dolduruyor beni hemen aklıma gelenleri açmak. Bazılarınız anlıyordur mutlaka. Bazılarınız siliyor şimdi, duramaz bir aya kalmaz yeni bir tane açar diyecektir. Bazılarınız canın cehenneme, ne saçmalıyorsun. İşte bu bazılarınızın toplamı aslında bir bakıma da benim zaten.
Bir nefes almaklıktır bu gidiş.
Hoşçakalın şimdilik.
Ciao!
Bol çelişkili yaşamda olanları ister istemez buralara yansıtmanın sonucu olmuş bu, sanırım...
Şimdi en başa dönünce şu zaman yazdıklarımla karşılaştırınca çok daha iyi şeyler yazdığımı görüyorum geçmişte; daha akıcı, daha cesur, daha yürekten mi dersiniz artık, bilmem ama daha iyi gibi en azından. İşte bir yerden sonra aksamaya başlamışım, dil'im dönmemeye başlamış, ve yazdıklarım kişisel çalkantılarımla, huysuzluklarımla da çarpışmaya başlamış. Halbuki kişisellik ancak zamana yayıldıktan sonra bir ayar tutturarak yazıya dökülmeli gibi uyuz bir ahlakım var sanırım benim. Bu kuralımı bozunca uzun vadede hoşlaşmıyorum kendimden.
Yanlış anlaşılmasın, elbet acaip bir şeyler döktürmek gibi bir niyetim olmadı, belli olduğu üzere yazdıklarım da aman aman olsun diye çırpınmıyorum zaten. Uzun bir süredir spontane, o an ne dökülmüşse aklımdan, bunları olduğu gibi aktarıyordum, sayıklıyordum. (Tabii aktarır aktarmaz hızlı bir düzenlemeden geçirmeye çalışarak...) Velhasıl kendi halimce karalamak amacından başka çok şey de gütmedi bu blogların her biri ama sonunda karaladıklarımı en başta benim sevmem, gerçekten sevmem gerekiyor. Bu sevgiye değer kılmak için de bir tür enerji gerekiyor.
Kibir diyeceksiniz belki içinizden ama o değil... Garip bir anksiyeteyle dolduruyor beni hemen aklıma gelenleri açmak. Bazılarınız anlıyordur mutlaka. Bazılarınız siliyor şimdi, duramaz bir aya kalmaz yeni bir tane açar diyecektir. Bazılarınız canın cehenneme, ne saçmalıyorsun. İşte bu bazılarınızın toplamı aslında bir bakıma da benim zaten.
Bir nefes almaklıktır bu gidiş.
Hoşçakalın şimdilik.
Ciao!
Subscribe to:
Posts (Atom)