Showing posts with label Mim. Show all posts
Showing posts with label Mim. Show all posts

iyi kitap kendi kendini yazar

Eleştirel günlük mimlemiş, bu son zamanlar bloglar aleminde dolaşıp duran hangi kitabı yazmak istersin mevzuunda.

Aslında kitap değil de daha çok basit sözcükleri bir araya getirip sihirli birşey yaratmak isterdim. Kelime dağarcığın sınırlı, ondan böylesin de denebilir. Doğrudur, bir kelimenin beynimin derinlerinden yüzeye kadar gelmesi bayağı zaman alır, zaman zaman ağır aksak çalışan zaman zaman fırtına hızına ulaşan dengesiz bir kafanın ihtişamlı sözcükler bulması zor iştir.

Ondan basit sözcüklerin ritmine takmışımdır kafayı herhalde. Mesela “gün olur alır başımı giderim” sözcükler topluluğu nazarımda muhteşem bir sentez oluşturabilmiştir. Yoksa “gün” de “almak” da “gitmek” de sokaktaki adamın kullandığı gayet basit sözcükler ama bunlar biraraya getirildiğinde yaratılan şey inanılmaz cezbedicidir. Bu ritmi tutturabilmek hep isterdim, isterim ve isteyeceğim. Ya da L. Cohen’in yazdığı şu dizeler mesela,

“Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried“

Yine İngilizce başlangıç seviyesindeki bir Çinlinin bile bildiği ve kullandığı sözcüklerdir yukarıdaki dizeleri oluşturanlar ama onları biraraya getirebilmek ve bu basitlikten o zenginliği yaratabilmek böyle özel adamların ve kadınların işidir. Ve ben bu özel adamları, basit ve pür ama bir o kadar tılsımlı şeyler yazabilenleri severim, sayarım. Geri kalanlar “ciğercinin kedileridir” ve ciğerleri bitince tükeniverirler. Biterler. Ve evet elbette yazıda sapına kadar ve utanmadan “sınıf” ayrımı yaparım.

Gerçi mim tam olarak ne yazmak isteyeceğimi değil daha çok hangi kitabı yazmak istediğimi soruyor... Bu durumda gecenin şu yarısı ilk elden aklıma 1 yazar ve 4 kitap geliyor:

Nausea
The Age of Reason
The Reprieve
Troubled Sleep

Kitapları orijinal adıyla da Türkçe adlarıyla da yazmıyorum, sadece okuduğum dilde yazabiliyorum. Sartre denen muhteşem adamın geri kalan öykü, oyun, felsefi, politik eserleri bir tarafa kalsın, bu dört kitabı yazabilmek yeterli olurdu. The Roads to Freedom adını koyduğu üçlemenin ilkinde (The Age of Reason) kendinden esinlenip Mathieu adlı bir karakter yaratan yazar, gidip aynı karakteri üçlemenin son kitabında (Troubled Sleep) İkinci Dünya Savaşı’ında öldürebiliyor. Kendini sürekli yaratmak ve acımasızca öldürebilecek cesareti gösterebilmek... yazmak, üretmek ve hatta solumanın amacı bu olmalı kanaatindeyim ve Sartre’ın bu cesaretini içine alabilecek bir kitap yazmayı filan da geçtim, o enerjiyle yaşayabilmek dahi bana kafi gelirdi. İçindeki iniş ve çıkışlarla sürekli harcanmayı da göze alıp, karşındaki her neyse ona meydan okuyabilmek ve rezil olmaktan korkmadan, “başkasını” suçlamadan, bir büyük Öteki’ne asla dayanmadan, itaat etmeden yazılan, yapılan, üretilen her bir kırıntı değerlidir çünkü.

Ben de pası Proleter Palas’a ve Zeynep’e atmış olayım.

Mimimden asagi Kemalpasa (Bir geleneksel hamur tatlisi kivaminda)

Sayin ve sevgili Ausencia bir mim göndermis.

Ki aradan nice nice aylar ve hatta yillar geçmisti mimlenmemistik, amma bu hayli müstehcen bir soruya isaret ediyor: "hangi blog yazariyla sevismek istersin?"

Mim'e cevap vermemek olmaz, ayip olur. Türk gelenek ve göreneklerine çok aykiri yani. Mim dedigin blog dünyasinda bir nevi fincan kahve, bir nevi Hacisakir limon kolonyasidir ve bilinir ki, yapilan aci kahveye ben içmem, tutulan kolonyaya ben almam demek olmaz.

Ama direkt cevapla blog konsepti disina çikmis oluruz. (Gerçi çoktan çiktik, hatta o konseptin ta içine ettik bile.) Simdi duyumsayacagiz diyoruz, bu kismi seksle birlestirmek zor görünüyor. Mamafih, bu blogun sayiklama kismi bizati sevismek mevzuuyla bir uyumsuzluk çikarmiyor. Ama sayikla pirincin tasini simdi.

Topu atan arkadasin da pek yerinde isaret ettigi üzere bes duyuya seslenmeyen birakin bir blog yazarini, Adriana Schiffer isimli bir üroloji uzmaniyla dahi seks istemi için harbiden fantazi dünyasini bayagi genis tutmak lazim. Yalniz tam burada bir kelime oyunuyla pislik yapip sevismek'i bizim o eski Yesilçam filmlerinde geçtigi üzere kullanmaya kalkisirsak, elbette sevistigimiz birçok blog yazari var bu alemde. Kendileriyle bol bol doyasiya sevisiriz. Tutkunun insaniyiz nitekim. Birini saymasak digeri alinacak. Ondan spesifiklestirmek yoluna gidersem, sonra birini eksik birakirim, üzülürüz filan, alimallah.

Aa, top taca çikmis. Hemen elimle topu kafamin ta arkasina götürüp, pek bir erojen olan boynuma dokundurttuktan sonra nizami bir taç atisiyla ceza alaninin hemen ilerisinde bulunan Kaçak abiye, Faruk ustaya ve EG'ye dogru yuvarliyorum. Belki onlar golü atarlar. Hatta aglari bile delerler.